Cousas literarias xuvenís

DESCULPAS!

2011-11-22T23:15:00.010+01:00

creo que as pequenas perdidas de moral son en ocasións boas. Espero volver pronto e con máis forza. Perdón a todos. De agasallo un pequeno relato.

O Mundo aquel (por RuAn)

Outeou dende o cumio...Estábache ben alto...dobrou o papel facendo un sinxelo avión e lanzouno con forza...unhas pequenas pedras rodaron pola pendente.
Isto sería un bo final para unha sinxela historia, se non rematara de empezar.
Moitos van dicir que foi unha conxunción astral...outros que un demo neghro se confabulou cun anxo para que acontecese todo e unha boa cantidade van dicir que non saben non contestan... Quen sabe o que aconteceu de certo.
O neno baixou dun chimpo da randeirae tratou collelo pero, a forza que puxo en lanzalo foi tal, que caeu polo bordo do mundo e rematou noutro planeta.
Se eu fora ese cativo, avíavos facer outro avión e a outra cousa...Pero como non che era eu, se non Breogán o de Lucho, para el o borde do mundo era un balado máis que saltar.
E saltouno, e caeu, como quen di, media hora seguida...Nun principio tívose que acostumar a nova gravidade, inda que lle pareceu máis grave o que lle ía facer súa nai cando vira que estivera noutro planeta cos pes metidos ata os nocellos na auga.
Ollou o que o rodeaba, todo éralle descoñecido, caeu nun planeta acuático onde as plantas crecían por riba da xente e o lonxe podíanse ver estranos animais, pero...onde andaba seu avión?
Mentres Breogán andábache a procurar o que perdera, no mundo que deixara atrás, seguíache a vida como se tal cousa, o que a veces é moi difícil inda que a todos nos teña pinta de ser moi doado, probástedes algunha vez a rotar sobre voso propio exe mentres rotades o redor doutro obxecto...como por exemplo unha columna da catedral de Tui?(1)
E nesas que andamos Breo topou o que procuraba. Para o seu mal aquelo non che tiña boa traza, cinco extraños seres verdes (como non podía ser doutro xeito sendo doutro planeta) vixiábana. De seguro na súa vida viran cousa tal, e se cadra nunca viran ninguén coma el así que pensou...
- Se cadra nunca viron ninguén coma min- e volveu pensar
-O mellor se me fago o tolo como fai meu pai cando ven o señor Marcial a pedir para as festas...arrédanse-
E fixo o tolo, non como o seu pai, fixo un tolo moito máis histrionico e cun punto agresivo, pero que queredes, o rapaz inda non tivo tempo de aprender o método Stanislavsky .
O certo é que para aqueles seres, ver un fulano, por moi cativo que fose, dando voces e poñendo cara rara mentres corría cara a eles, foi algo terrorífico e, escorrentados, comezaron unha desordenada fuxida afundíndose na auga, Intre que aproveitou o neno para coller velocidade e suvirse a sua nave.
como xa dixen, no mundo que deixara atrás, seguíache a vida como se tal cousa, por o que a súa nai chamou por el, E Breo, saíu da pequena braña chea de rans onde levaban pastar as vacas xusto no intre en que un xacio tentaba collelo, a sua nai, morta facía un ano, sorriulle e desapareceu, e Breogán o de Lucho, seguiu cas súas cousas, por que, o cabo, o mundo nunca che e tan sinxelo como parece...e a el..un cativo...iso dáballe igual.

1- Eu si, e de certo que rematas por non saber onde esta o punto de gravidade, ata que en urxencias esplícancho ben claro; dous puntos e algunhas contusións.

Papá Oso

2011-04-26T00:45:00.016+02:00

Seica o estrés non é cousa de nenos?

Non é, penso eu, un tema sinxelo o que toca este libro. De todos xeitos a súa autora é quen de facelo dun xeito delicado e entrañable. Poñendo ó lector na mesma perspectiva dun neno que se preocupa por o que lle acontece ó seu pai, á fin de contas ós nenos vai dirixido.

E iso é o interesante desta obra da editorial A buen paso. É capaz de dirixir un tema que para algúns pode resultar moi polémico e violento como para facelo chegar ata os cativos. Grazas a deus esta obra escapa á “corrección política” que xa chega a uns estremos absurdos. Os nenos precisan que se lles fale de todo. Esa é basicamente a grandeza de Papá Oso. Trata a violencia que produce un mal tan actual dun xeito sutil.

Salvando as distancias paréceseme este Papá Oso de Cecília Eudave a Ola, estúpido monstro peludo! de Fina Casalderrey. É unha auténtica xoia e as ilustracións de Jacobo Muñiz fano aínda máis marabilloso.

O ilustrador, cunha técnica moi persoal mestura de collage e trazos fortes, logra subliñar o texto conseguindo dese xeito facer aflorar sensacións que este non facía máis que suxerir.

Resumindo: Un libro que nos fala dun tema “escabroso”, dende unha perspectiva fácil de entender por os cativos e que, inda por riba, suxírelles que eles poden facer de nós “xente” mellor. Sumémoslle a xa comentada e fantástica labor de ilustración e só nos queda, exacto, unha marabilla. Altamente recomendable.

FICHA DE PUBLICACIÓN

Papá oso

AUTORIA------------ Cecília Eudave

ILUSTRACIÓN----- Jacobo Muñiz

EDITORIAL--------- A buen paso (http://abuenpaso.blogspot.com)

COLECCIÓN---------

ANO DE EDICIÓN-2010

PAXINAS-------------48

A PARTIR DE-------6 anos

ISBN------------------- 978-84-937211-5-2

De constancia e evolución

Jacobo Muñiz parece, por desgraza non o coñezo en persoa, un deses ilustradores que ten tinta e cor nas súas veas en troques de sangue. Defínese autodidacta e nada máis empezar na profesión que agora lle ocupa o tempo conseguiu o Premio de Ilustración Infantil Pura e Dora Vázquez (2004) ó que seguiron unha mención especial en el Premio Lazarillo (2005) e o Premio Internacional de Ilustración José Segrelles (2005) o cal é xa garantía da súa calidade. Dáme a min que é un home capaz de todo, incluso de responder as miñas preguntas, así que imos aló.

Colixu: Para empezar unha pregunta tópica e que sempre fago. Por que empezaches a ilustrar? A que te adicabas antes?

Jacobo: Pois como case todos os que nos adicamos a isto, debuxo dende que teño uso de razón e nunca deixei de facelo. O salto chegou tras unha destas casualidades da vida que marcan o desenvolvemento dos acontecementos futuros. A miña irmá Ruth traballou nun parque de aves de presa. Alí coñeceu a un afeccionado ás rapaces que ilustraba libros para cativos. Chamábase Gusti (si, o Gran Gusti, pero entón eu non o coñecía). Contábame das conversas co seu amigo sobre a profesión e vin nesas reflexións unha forma fascinante de darlle sentido á enerxía que poñía eu de xeito un tanto aleatorio nos meus debuxos. Pero a cousa quedou aí e non foi ata uns anos despois que decidín seguir o camiño que aquelas ideas gravaron na miña mente. Polo medio, adiqueime á música e a traballar en axuda a domicilio, tarefa coa que aprendín moito da vida.

Colixu: Pódese dicir que chegaches á ilustración cun pan debaixo do brazo, ou mellor dito con un Pura e Dora Vázquez. Influíu en algo respecto o teu traballo este premio?

Jacobo: Influíu. Pero non na difusión do meu traballo caraao mundo editorial, que foi nula, senón máis ben dende o punto de vista da propia confianza no que facía. Daquela pensaba que gañar un concurso era sinónimo de calidade obxectiva da obra seleccionada e iso axudoume a eludir e a mirar un pouco por riba do muro da miña autocrítica suicida e a atreverme a traballar pese ás dúbidas sobre o que facía.

Colixu: Vendo Alende e vendo o teu traballo actual penso que a túa evolución é vertixinosa. Como a ves ti?

Jacobo: Bo, máis que vertixinosa, eu diría natural. Natural no sentido de que é o froito da adquisición de coñecemento a partir da experiencia. Cando empecei non sabía nada. Tiña certa habilidade para debuxar e facer cousas que outros xulgaban “bonitas”, sen máis profundidade. Agora sei un pouquiño máis e cando un aprende cambia nun sentido ou noutro. Como estou nunha etapa do aprendizaxe na que aínda descoñezo case todo o que hai por diante contemplo todas as posibilidades con voracidade, como un xeito de aprender e de satisfacer a curiosidade. Ese é o motivo, despois da miña necesidade case que fisiolóxica de non repetirme, polo que non cingo a miña obra a un estilo. Quizás o cambio constante dea a sensación dunha evolución rápida, pero en realidade o camiño percorrido non é recto, máis ben está cheo de curvas.

Colixu: Poderíasnos explicar un pouco teu actual xeito de traballar? Defire moito do que utilizabas cando empezaches?

Jacobo: Defire en canto que hoxe penso no que fago, e aspiro a ir pensando cada vez máis. Unha particularidade miña, tal vez un erro, é que non uso ningún caderno para recoller bocexos nin ideas acerca do proxecto que teño que desenrolar. Todo o proceso previo prodúcese na mente, de xeito que hei de confiar na miña memoria. Penso e non paro ata que atopo un fío narrativo e visualizo dun xeito xeral a imaxe do libro. A partir de aí, vou na procura das ilustracións que se adapten a esa imaxe mental. Ese proceso ven determinado, no meu caso, pola técnica dixital e a súa posibilidade infinita de corrección polo que tampouco fago bocexos ou estudos previos para cada debuxo. Gústame ver como os aspectos imprevistos ou accidentais de cada ilustración guían o desenrolo das seguintes e modifican a idea previa. Cun traballo totalmente bocexado a priori isto non sería posible. Por iso, cando os editores me piden que lles envíe previamente o libro bocexado, dáme moita rabia e non o paso tan ben coma cando o aleatorio está máis presente.

Colixu: Sei que tamén fixeches ilustracións para libros de texto. Parécenche máis esixentes que un relato? Séntesche cómodo con eles?

Jacobo: Facer libro de texto, para min, ten un interese creativo nulo e xérame problemas éticos a cotío. Traballo neles só por motivos económicos, xa que é imposible, polo menos no meu caso, vivir facendo álbums ou un tipo de ilustración máis artística. Aínda que en teoría os libros van destinados aos cativos, a meirande parte das veces teño a sensación de que a prioridade real do mundo editorial non é a calidade pedagóxica do produto. Semella máis ben estar en que os libros sexan do gusto dos mestres, de xeito que a calidade dos libros ven determinada pola calidade media do profesorado. Eles son os que van escoller o libro que seguirán os seus alumnos, e xa se sabe que quen manda é o mercado.

Colixu: Falando xa de Papá Oso. En ningún intre se ve o corpo enteiro do pai, só se insinúa coa súa sombra, o cal me parece un bo recurso, por que é un recurso narrativo, non si? Como chegas a el?

Jacobo: Despois de darlle moitas voltas aos miolos buscando o aspecto do pai metamorfoseado, e tras materializalo no papel, cheguei á conclusión de que non debería aparecer. A elección vai en relación coa idea de darlle un toque de misterio extra ao relato e tamén co desexo de atopar o punto de encontro ideal entre a interpretación do texto que fai o ilustrador e a do que ten o libro entre as súas mans. O obxectivo non é outro que a procura dunha visión “en equipo” da obra, única en cada caso.

Colixu: O libro trata sobre do estrés e as súas consecuencias. Sentícheste identificado nalgún momento nesta obra? Canto de ti podemos atopar nas túas ilustracións?

Jacobo: Sentinme. Supoño que, como integrante dunha sociedade tola que non deixa tempo nin para criar aos nenos e que coroa como reis aos aspectos secundarios da vida, no libro pódese atopar tanto de min coma de calquera que viva inmerso nela, de aí as fotos que aparecen nas gardas.

Colixu: Ollando o teu traballo hei dicir que a tipografía cobra un protagonismo pouco usual. Es un “namorado” dela?

Jacobo: Penso que é un aspecto fundamental en calquera deseño e determina a calidade final do conxunto, pero son un ignorante na materia. As tipografías falan, pero non teño a sorte de coñecer ben a súa lingua máis aló do que a intuición me deixa comprender.

Colixu: Adiántanos un pouco dos teus novos proxectos si podes. Para cando un texto teu? Ou mellor dito, xa tes editor para el violín de Pazlús?

Jacobo: Pois ando moi ilusionado cun álbum sobre Duchamp. A tarefa de documentación permitiume descubrir a unha personaxe admirable pola súa liberdade de actuación. Agora o reto está en que as miñas ilustracións garden fidelidade ao seu espírito.

No que se refire a un texto meu, agás o caso que citas, non teño ningún con dignidade de abondo para ser publicado. El violín de Pazlús
é un vello proxecto persoal que reformei hai pouco e que vai publicar unha pequena editorial, Syllabus, ao longo deste ano. Estou contento polo entusiasmo que puxo nel a editora e, sobre todo, porque unha boa parte dos beneficios vaise destinar a proxectos de cooperación. E este feito sona en íntima consonancia coa mensaxe do libro.

Colixu: Non te enredo máis que es un home ocupado, pero outro paso obrigado nestas “entrevistas” é que o entrevistado nos recomende un álbum de literatura infantil ou xuvenil. Anímaste?

Jacobo: Pois ante tan difícil pregunta vouche responder co título do libro que máis me impactou neste último ano. Aínda que saíu hai tempo xa, non foi ata hai uns meses que tiven ocasión de cruzarmo no camiño: Emigrantes, de Shaun Tan. Dende as súas páxinas agroman sensibilidade e intelixencia en estado puro.

Colixu: Grazas Jacobo por o tempo que perdiches en responder esta preguntas. Agardo que o éxito siga o teu carón. Apertas.

Jacobo: Non perdín o tempo. Responder preguntas, ou intentalo, é sempre unha ganancia. Grazas a ti.

As imaxes son propiedade e Copyrigth © de Jacobo Muñiz ( http://jacobo-muniz.blogspot.com/) e das editoriais correspondentes.

Circus

2010-04-26T05:31:00.002+02:00

Pasen e vexan donas e cabaleiros

Pouco se pode dicir de “Circus” (e pouco se pode ler nel) que non se vexa xa no vídeo ( no que soa o Réquiem en Re Menor k.626 de Wolfgang Amadeus Mozart) É sobre todo unha ledicia para os sensos... Escuro no seu fondo, nace do carbón vexetal, pero con pinceladas de cor que lle dan ese aire de sono estraño. Non me podo resistir a comentar este álbum a pesares de non ter saído inda en España, por que o vídeo que a editorial italiana Illustrati nos ofrece é coma un bombón recheo de praliné. Repito que non se pode dicir moito máis que o que se ve, por o cal apenas poño imaxes. Xulgade vós, sei que terá detractores, pero sei tamén que terá defensores que, coma min, desexen unha pronta edición en España. E, neste caso, non teñen moita escusa, por que non van gastar nin un patacón en tradución. En resumo, un fermoso álbum ilustrado, sen verbas e con contundentes e máxicas ilustracións.

FICHA DE PUBLICACIÓN

Circus

AUTORIA------------ Ana Juan

ILUSTRACIÓN----- Ana Juan

EDITORIAL--------- Logos (http://www.libri.it)

COLECCIÓN---------

ANO DE EDICIÓN-2009

PAXINAS-------------84

A PARTIR DE-------? anos

ISBN------------------- 9788857600680

De arte e silencio

Internet ten de bo (entre outras moitas cousas) que facilita moito as comunicacións, por desgraza en moitos casos faias máis frías. Tampouco se pode pedir moito máis, sobre todo cando a cordialidade de Ana Juan fai que a “charla” sexa agradable. O seu primeiro traballo como ilustradora infantil (“Frida” no 2002) faría que esta Valenciana puxésese no punto de mira (metafórico, non nos poñamos violentos) de moitos de nós, e “Comenoches”, seu primeiro libro como autora, fixo que entrase por méritos propios na nosa lista de autores a ter sempre en conta. Por iso mesmo non me puiden resistir a facerlle unhas preguntas.

Colixu: Esta é unha pregunta que sempre me gusta facer...e que probablemente che fixesen cheas de veces. Estudaches Belas Artes, polo cal é obvio que non é algo casual que terminases no mundo da ilustración pero por que empezaches a ilustrar en detrimento de outras artes? Necesidade? gusto? Por cumprir un soño?

Ana Juan: Como ben dis fixen Belas Artes pero sen un obxectivo concreto, supúñase que debería de ser pintora ou polo menos tentalo pero despois de cinco anos comprendía que non tiña o interese suficiente para enfrontarme ao mundo das galerías e da arte.

Máis ben gustábanme os libros e nos dous últimos anos da carreira procurei derivar todos os meus traballos cara a eles así que cando acabei decidín seguir o camiño que sempre me interesou, o da ilustración e deixar á marxe a pintura. Gozo pintando pero sen compromisos ,ademais

creo que non hai unha fronteira que delimite o meu traballo como ilustradora que o de pintora máis aló do formato e o soporte sobre o que se traballe.

Colixu: Algo de soño terá cando te vas da túa Valencia natal a un Madrid en plena efervescencia da chamada movida Madrileña, se non me equivoco comezas a traballar para a revista “Madriz” que tiña como director artístico a Felipe Hernández Cava. Penso que desde entón non volviches a facer cómic, Non era o teu mundo?

Ana Juan: O cómic non era, nin é o meu medio. Gústame e necesito contar cousas , historias, pero procuro buscar outros camiños que o das viñetas que me “encorpiña” e mediatiza. Non teño nada en contra pero sinxelamente non sinto a gusto non creo estar dotada para esta arte.

Colixu: Moitos definen esta etapa túa como expresionista e din que agora estas en unha etapa Naïf. Eu, persoalmente, non son partidario de etiquetas pero que opinas ti respecto diso?

Ana Juan: Eu tampouco son partidaria de etiquetas e menos destas tan contundentes como equivocadas.

Non creo ter nada que ver co mundo expresionista e nin moito menos co estilo Naïve.

é de risa que se me cualifique de “artista Naïve” como vin escrito en máis dunha ocasión,

pero sempre ocorre o mesmo , alguén ten a necesidade de catalogar e pon unha etiqueta , outros necesitan catalogarche e cópiana , así ata que podes chegar a converterche no que non es nin nunca pretendiches ser.

Colixu: O teu traballo está en infinidade de soportes e moitas áreas, ilustraches paraugas, reloxos, libros infantís, a portada do “The New Yorker”, portadas de discos, esculturas.... Supoño que cada obra necesita un enfoque distinto pola túa banda, con cal che sentes máis a gusto? ou é esta variedade o que de verdade che fai sentirche cómoda?

Ana Juan: Calquera traballo dirixido a un soporte diferente necesita unha formulación distinta. Todos os que mencionaches interésanme e o tomo sempre como un reto que fai desta profesión algo vivo e emocionante.

Colixu: En canto á literatura infantil e xuvenil , o teu primeiro libro neste campo “Frida” (editado en España por Alfaguara Infantil http://www.alfaguarainfantilyjuvenil.com ) e o teu ultimo libro “Circus” (editado en Italia por Logos http://www.libri.it, o cal espero ver pronto en España) poden ser de todo menos típicos. Supoño que será algo feito a posta non? Ou o texto obriga máis do que parece?

Ana Juan: Non houbo en ningún dos dous casos unha vontade de saírme da norma simplemente son dous traballos feitos co corazón.

No caso de “Circus” o texto é inexistente así que pouco podía mediatizarme, tiña o meu propio guión ao que puiden someter a variacións sempre que o necesitei, mentres que no caso de “Frida”, o texto era doutro autor pero suficientemente aberto e suxestivo para dar moita liberdade ao ilustrador.

Colixu: Crees que a literatura infantil debe fuxir da “pastelosidade” na que algúns tratan de metela e, dalgún modo, regresar ás súas orixes menos politicamente correctos? Que cambiarías do xénero?

Ana Juan: Molestame moitísimo os medos que demostran moitos editores a ser incorrectos a molestar a alguén ou a unha comunidade, sobre todo en USA, isto é castrante e pouco espazo deixa para a creatividade.

Colixu: Estados Unidos, Xapón, España, Italia. Cada mercado debe ser un mundo Non é así? Con cal che sentes máis a gusto? Cal che trata mellor como autora?

Ana Juan: En todas partes sentinme ben tratada e valorada e se nalgún lugar non me atopei a gusto, simplemente non volvín.

Todos os mercados teñen as súas vantaxes e inconvenientes, nuns gozas de máis liberdade e de menos diñeiro noutros , economicamente son máis vantaxosos pero máis encorpiñan. Uns déixanche moito tempo para desenvolver un proxecto cunha planificación exhaustiva mentres que noutros se vive na improvisación para o bo e para o malo.

Colixu: Tanto na túa faceta de “ilustradora” como de “autora” Como te enfrontas á creación dunha das túas obras?

Ana Juan: Con honestidade, alegría sempre que podo .

Colixu: Se imbrican ambas as facetas ou pola contra necesitas afastalas?

Ana Juan: Axúdanse a crecer mutuamente

Colixu: Como chegou a inspiración para "Circus"?

Ana Juan: Propuxéronme un libro sen palabras algo que xa fixera co primeiro álbum que publiquei, “Requiem” e este reto era unha ambición que me apetecía retomar.

Colixu: Por que ese tratamento de cor tan nímio?

Ana Juan: Creo que lle dá inquietude e potencia o misterio do branco e negro.

Colixu: Que crees que che depara o futuro en canto a ilustración refírese?

Ana Juan: Espero que bos momentos, proxectos interesantes, pero sobre todo, a ocasión de seguir vivindo e gozando do meu traballo

Colixu: En que editorial ou obra gustaríache traballar?

Ana Juan: Naquela onde coiden o meu traballo con agarimo e coidado en canto á obra non adoito perseguir a ningunha prefiro atoparmas no camiño, dá mellor resultado.

Colixu: Por ultimo ( e creo,do mesmo xeito que pola primeira pregunta, por isto debes pasar moitas veces) poderías recomendar unha obra ou autor?

Ana Juan: Non, non me gusta recomendar nada, cada un debe de facer o seu propia experiencia.

Colixu: Só quédame agradecerlle a súa amabilidade e pedirlle desculpas polo tempo que perdeu respondendo estas preguntas. Reitero o de que espero ver pronto “Circus” aquí en España. E dou moitas grazas e unha forte aperta.

As imaxes son propiedade e Copyrigth © deAna Juab e editorial Logos ( http://www.libri.it) por "Circus" y deAlfaguara por (http://www.alfaguarainfantilyjuvenil.com) por "Frida"

El último héroe

2010-04-21T04:04:00.003+02:00

Heroísmo nonaxenario Vs heroísmo (in)voluntario.

Segundo a numeroloxía o 27 é o número afortunado que dá valentía e poder; diso mesmo trata a vixésimo sétima novela de Discworld, de valentía e poder, pero pasadas ámbalas dúas calidades pola peneira da retranca e o humor absurdo.

Nela poderemos ver unha “horda” de nonaxenarios guiados polo derradeiro heroe (Cohen o bárbaro), que planean devolverlle ós deuses o que o primeiro heroe lles roubou. O malo é que pensan facelo con intereses e ese é o problema, posto que, de levalo a cabo, destruirían o mundo. Para evitalo a cidade de Ankh-Morpork envía a tres persoas (ás que se lle suma un polisón) nunha tola misión. Isto ha grandes trazas é o asunto da cuestión.

Nesta novela Terry Pratchet non está só, faise acompañar da arte de Paul Kidby (ver entrevista abaixo) nesta viaxe ao longo do Mundo Disco. A obra non estaría completa sen o traballo de Kidby, Como di Sir Pratchett “algunhas partes están escritas na pintura”. Como imaxinarse o traballo de Leonardo de Quirm ou incluso o final da obra sen ollalas? Non poderiamos, e é que, aquí, ámbolos dous autores traballan en conxunto, cubrindo un os “silencios” que o outro deixa.

O autor volve ó seu estilo máis sinxelo dos seus primeiros escritos sobre a serie, o cal non é malo para nada, ao contrario, fai que a obra se poida ler dun tirón sen romper moito a cachola.

Nesta novela podemos ver a meirande parte de personaxes que fixeron famosa esta colección (bótanse en falla as meigas) por o cal non che é a mellor para iniciarse neste tolo mundo posto que moitas referencias vanse perder. Non por iso débese desistir, por que, só abrilo, vai facer que moitos queiran coñecer todas as historias que o preceden.

Atópolle dous peros ha este libro editado por Plaza Janes: Faise moi corto, moi moi corto, pero grande parte disto o ten o enormemente divertido e aditivo que é, a outra é a portada. Das tres portadas que teñen as edicións británicas foron a escoller a máis "fea" ( e subliño que puxen fea entre aspas), con todo, este fallo é sinxelamente reparable en próximas edicións que, de seguro van chegar.

FICHA DE PUBLICACIÓN

EL ÚLTIMO HÉROE

AUTORIA------------ Terry Pratchett

ILUSTRACIÓN----- Paul Kidby

EDITORIAL--------- Plaza Janes (http://www.megustaleer.com)

COLECCIÓN---------Discworld

ANO DE EDICIÓN-2009

PAXINAS-------------176

A PARTIR DE-------14 años

ISBN------------------- 978-84-01-33735-2

Paul Kidby é, por méritos propios, un grande ilustrador de fantasía, o feito de que moitos o coñezan case exclusivamente pola súa relación con Discworld non quere dicir nada, é só a punta dun iceberg. Súa obra é fantástica, si, pero conserva ese grado científico que a fan totalmente crible. Chega con ver a súa galería para facerse unha idea da xenialidade deste home, e chega con falar un pouco con el, para decatarte de que este Ex-protesicodental (profesión da que di "foime práctico para traballar proxectos tridimensionais.") e mal estudante é boa persoa. Imaxínomo celludo ó ler o correo no meu pésimo inglés, sorprendido intentando descifrar o xeroglífico que lle acaba de chegar, e, a pesares de todo, aceptar a entrevista. Penso que miñas preguntas requiren estar á altura de tanta xenialidade...E por que non, eu tamén fun mal estudante. Así que...Imos alá

Colixu: Esta pregunta é a primeira que sempre fago, quizais esteas cansado de ouvila pero por que empezaches a ilustrar en detrimento de un traballo tan estable como técnico dental?

Paul Kidby: Sempre foi importante para min ter un traballo creativo, e para empezar facer próteses dentais era o máis preto que podía estar dun traballo creativo! Despois traballei nunha fábrica pintando persianas, e deseñei cartóns de felicitación. Cada paso estaba un pouco máis próximo ao meu soño de ser un artista.

Colixu: Caixas de vídeo, vídeo xogos, portadas de revistas para Future publishing e por fin Mundo disco.

Supuxo un gran cambio traballar case en exclusiva na obra de Sir Pratchett?

Paul Kidby: Comecei a traballar exclusivamente para Discworld en 1995 e fíxeno tan só por 10 anos até 2005. Entón comecei a coller outros encargos e a traballar nos meus propios proxectos.

Colixu: Poderías contarnos unha anécdota boa e outra non tan boa do teu traballo para esa saga?

Paul Kidby: Cando lin os primeiros libros de Discworld debuxei algúns bosquexos dos personaxes. Entón fixen cola onde Terry presentaba e asinaba un libro. Non tiña nin idea de que el era así de popular, e esperei dúas horas para chegar até el. Deille os meus debuxos e pensei que non ouviría nada máis sobre el. Foi unha sorpresa recibir unha chamada de teléfono algunhas semanas máis adiante cunha oferta de traballo! Unha anécdota menos feliz é que, cando debuxei por primeira vez a Ponder Stibbons, Terry díxome que non conseguira o carácter correcto. El dixo que eu o debuxara demasiado como John Lennon e Terry víao máis ben como Bill Gates, así que refíxeno.

Colixu: A túa primeira portada para Mundo disco foi a de Nigt Wacht que, persoalmente, paréceme a mellor das que fixeches, cal é para ti a mellor?

Paul Kidby: Non teño unha favorita. Cada anaco do que fago é especial para min nese momento.

Colixu: O tapiz de Beyaux, O berro de Munch, A creación de Adán de Miguel Anxo... O libro ( El último héroe) está cheo de referencias a obras clásicas son tan necesarias? Por certo , Ponder Stibbons paréceseme a Harry Potter.

Paul Kidby: Si as circunstancias permíteno eu gozo facendo parodias de pinturas ben coñecidas. Teño gran respecto por moitos artistas e é unha maneira divertida de facer unha homenaxe aos seus talentos. Pois, como xa che dixen baséase en Bill Gates, non en Harry Potter que non era coñecido naquel momento (debuxeino en 1995).

Colixu: Falo case máis de Discworld que de ti, que pensas de que case se che relacione en exclusiva con esa obra?

Paul Kidby: Quero ser recoñecido como un artista e ilustrador polo meu propio mérito mais que un artista de Discworld. É importante para min traballar noutras áreas e crear os meus propios proxectos que non teñen relación con Discworld.

Colixu: “Lle Royaume enchanté” é a tua ultima obra, fálanos dela. Crees que sairá en España?

Paul Kidby: Le Royaume Enchanté é un proxecto moi persoal e especial para min. Creeino coa miña esposa Vanessa e fomos afortunados ao traballar cun editor francés marabilloso, Daniel Maghen. Espero volver a este tema un día. Foi tamén un pracer para min coñecer ao talentoso artista español Guillermo González que ilustrou L'univers deas Nains tamén con Daniel Maghen. Espero moito o día en que vexamos as edicións inglesa e española do libro, polo momento tentamos atopar a un editor disposto.

Colixu: Vendo os teus traballos dá a impresión de que es un namorado da fantasía, é así ou comercialmente pensas que non queda máis remedio?

Paul Kidby: Gozo ao crear ilustracións de fantasía cunha sensación histórica. gozo usando a miña imaxinación e son afortunado de poder traballar neste campo como ilustrador comercial.

Colixu: Si queres, e podes, cóntanos algo dos teus próximos proxectos, tanto persoais como relacionados con Discworld.

Paul Kidby: Este ano creei as novas ilustracións de cuberta para a serie de libros de Tiffany e Amazing Maurice, tamén acabo de terminar o novo deseño da capa para a nova novela de Discworld que debería ter a súa publicación británica este outono. Agora estou a traballar nun calendario de Paul Kidby Discworld para 2012. Ademais disto estou a crear os cartóns de comercio para o mundo de Warcraft e teño en marcha un proxecto dos meus propios libros.

Colixu: Ilustrarás un texto infantil algunha vez? ( e cando falo de infantil refírome a primeiros lectores 3 anos en diante)

Paul Kidby: Teño unha idea para un libro de nenos e gustaríame levala adiante co meu editor francés Daniel Maghen, é todo unha cuestión de tempo! Polo momento estou demasiado ocupado con outros proxectos para concentrarme en novas ideas.

Colixu: Acabas de recibir un texto no que empezas a traballar, como o fas?

Paul Kidby: Recibo xeralmente un escrito dos editores cando comezo unha cuberta dun novo libro, este abra sido resumido polo director de arte, o redactor, mercadotecnia ou mesmo o propio Terry. Os meus bosquexos preliminares entón teñen que ser aprobados e emendados antes de que vaia a dar cor.

Colixu: Recoméndanos un álbum de literatura infantil ou xuvenil

Paul Kidby: Teño unha colección grande de libros ilustrados para nenos, a miña esposa estívoos gardando desde a súa nenez. Algúns dos nosos autores favoritos son: Shaun Tan especialmente o seu travallo "The Arrival" (en España "Emigrantes"). O traballo de Agata Kawa “Tigre lle Dévoué”.. Tamén penso que a escritura de Michael Morgurgo e de Roald Dahl é marabillosa.

Colixu: Só quédame agradecer o tempo que perdiches con estas preguntas e esperar que gozases respondéndoas tanto como eu facéndoas. Grazas, mil grazas.

Paul Kidby: Grazas a ti por este interese que me honra en min e o meu traballo. Recordos a ti e os teus lectores. Paul

As imaxes son propiedade e Copyrigth © de Paul Kidby e mais as editoriais Plaza Janes (http://www.megustaleer.com)por a versión española e de doubleday http://doubleday.knopfdoubleday.com/) por a versión britanica de Discworld, e de Editions Daniel Maghen (http://www.danielmaghen.com) por Lle Royaume enchanté.

Los tres amigos

2010-04-15T18:36:00.002+02:00

Amizade a toda proba? Pois si.

Este é, sobre todo, un libro por a igualdade, pero ademais é un libro que fala de amizade, como di na contra capa “...Esa amizade imperecedoira que se forxa na infancia, e que non distingue de razas e crenzas” , e faio da man de tres nenos, Sara, Yusuf y Pedro (xudía, musulmán e cristián) que nos levan ata a Zaragoza musulmá de principios del século XII, cando o rei Afonso I (o batallador) a asedia e conquista.

É un texto ben composto e sinxelo de ler e entender. O vocabulario que trae o final, xunto coas boas descricións, tanto de lugares como de situacións e costumes, fan del un libro altamente pedagóxico sen deixar de ser entretido. Só lle atopo un pero á narración, en ocasións, as xa ditas descricións lastran un pouco o dinamismo da historia, pero isto é moi discutible xa que algúns lectores hanse sentir mellor con elas.

Para fortalecer, e facelo inda máis fermoso, o texto de José Luis Corral (http://es.wikipedia.org/wiki/José_Luis_Corral)conta coas ilustracións de Blanca Bk (http://www.blancabk.blogspot.com). Ilustracións estas co sello de Blanca, liñas moi angulosas e suaves, colores alegres e sobre todo moi detalladas. Gusto especialmente das trazas e expresións faciais, que reforzan os sentimentos que expresa a narración, e os mapas.

É pois en conxunto unha obra moi recomendable, sen moitas pretensións, máis alá da de entreter e ensinarnos algo de historia e de sociabilidade. Absterse todos aqueles que anden na procura dun super vendas, moi recomendable para os que busquen unha historia que lembrar sempre e coñecer un pouco da historia de Zaragoza

FICHA DE PUBLICACIÓN

LOS TRES AMIGOS

AUTORIA------------ José Luis Corral

ILUSTRACIÓN----- Blanka Bk

EDITORIAL--------- Aladrada (http://aladrada.blogspot.com)

COLECCIÓN---------

ANO DE EDICIÓN-2009

PAXINAS-------------32

A PARTIR DE-------6 anos

ISBN------------------- 978-84-92630-29-5

De amizade, historia e cousas por descubrir

Só coñecer as múltiples facetas de José Luis Corral Lafuente, historiador, escritor de novela histórica, presidente da asociaciónde escritores de Aragón... Fai que, elaborar estas preguntas sexa algo complicado. Teño certo medo a perderme na súa extensa bibliografía, que comezou a destacar co seu grande éxito “El salón dorado” ( é o escritor español de novela histórica máis lido)

Así que, ó final, decídome a perderme en xeneralidades.

Colixu: Preguntar por que empezou a escribir poida que sexa unha bobada pero; permítame o capricho:

Por que empezou a escribir?

José Luis Corral: O meu pai contábame historias cando eu era moi pequeno, e fascinoume a súa forma de facelo. Contar historias foi sempre a miña obsesión, e un día decidín escribilas. Así de sinxelo.

Colixu: Todos os seus libros teñen un transfondo histórico, é obvio que a súa profesión exerce unha forte influencia pero Cara a onde se inclina a balanza? sente máis historiador, máis escritor ou ambas as facetas equilíbranse?

José L. C. : Nas miñas novelas históricas intento que haxa un equilibrio entre historia e literatura. Gústame explicar unha época do pasado aínda que sexa a partir da ficción. A miña profesión é a de historiador, pero nunca crin que contra unha historia como tal estea rifada coa boa narrativa. Agora ben, hai que distinguir entre novela e historia, e cando exerzo como historiador non me permito licenzas que si fago cando escribo unha novela. Hai quen di que son como un Jano Bifronte, e que me desdobro como historiador e como escritor. No fondo, considérome ambas as cousas.

Colixu: Moitos lle consideran o pai da novela histórica en España, mesmo por encima de Benito Pérez Galdós que eu, e descúlpeme por iso, persoalmente considero o verdadeiro pai do devandito xénero. Como o ve vostede?

José L. C. : Moitas grazas, pero a Benito Pérez Galdós non lle chego nin á sola do zapato. El foi un xigante da literatura e eu son un simple contador de historias. Si, hai xente que me chama "mestre" (mesmo, e xa é raro, algúns colegas) e considéranme dese modo, pero iso débese a que "El salón dorado" foi unha novela que abriu o camiño da nova novela histórica española, a partir dun esquema: ser fiel e rigoroso co pasado aínda que introducindo elementos de ficción que non o alterasen. Pero nada máis. En España hai varios escritores superlativos -na novela histórica- aos cales os considero os meus verdadeiros mestres, e podo citarlle a Juan Eslava Galán, José Calvo Poyato, Jesús Maeso, Toti Martínez de Lezea, e mozos que teñen unha calidade inmensa, como Margarita Torres -profesora ademais de Historia na universidade-, Santiago Posteguillo ou Luís García Jambrina.

Colixu: Centrándonos xa en "Los tres amigos"Si non me equivoco é a súa primeira incursión na literatura infantil e xuvenil. Pareceulle particularmente complicada? Enfrontouse de distinto modo a este traballo con respecto aos seus outras novelas? Como xorde a idea para este libro?

José L. C. : Bo, hai xa algúns anos escribín un conto titulado "El corazón Rojo" que publicou unha pequena editorial aragonesa. Desde logo, escribir para nenos de 8 a 12 anos é moi complicado, e ademais entraña unha responsabilidade extraordinaria, porque son "personiñas" en formación e todo o que len e perciben pode afectarlles moito. A verdade é que me expuxen o libro como unha escusa para falar de solidariedade, amizade e multiculturalismo, e para iso funme a unha historia ambientada no século XII. A idea do libro era incidir en que a pesar das moitas diferenzas que nos separan aos seres humanos (culturais, relixiosas, etc.), pódense sortear mediante a amizade e o diálogo.

Colixu: Ten intención de repetir experiencia?

José L. C. : Talvez. Desde logo, escribir para nenos é diferente ao que habitualmente fago, pero creo que as persoas que nos comprometemos coa sociedade debemos contribuír a formar ben aos adultos do futuro, e os libros son un vehículo estupendo para os nenos.

Colixu: Comeza o libro coa afirmación:

"Vivimos tempos cheos de convulsións nestes primeiros anos do S. XXI" Non eran tamén convulsos na alta e baixa idade media Española? Somos máis violentos que antes?

José L. C. : Habitualmente acúsase á Idade Media -coma se fose unha persoa concreta- de ser unha época "sucia, escura e violenta", pero como historiador non coñezo un século peor, en canto a guerras, crimes políticos e accións xenocidas, que o "civilizado" século XX. O ser humano, por desgraza, sempre utilizou a violencia para obter privilexios como individuo ou aproveitando o chamado sentimento "nacional e patriótico" para arrastra á maioría a guerras que foron beneficiosas para unha minoría. E aquí, o século XX non ten rival. O que pasa é que nos mostraron unha Idade Media falsa e chea de tópicos. Foron tempos crueis, si, pero nada semellante ao que ocorreu nas dúas guerras mundiais, nos fascismos e totalitarismos e no colonialismo dos últimos cento cincuenta anos.

Colixu: A vista de adulto, a miña, fáiseme un pouco difícil de crer o feito de que en 1118 tres nenos de tres relixións distintas levense tan ben...pero ao terminar o libro dáme a impresión de que quizais pequei de ignorante...Era posible?

José L. C. : Nalgúns períodos da Idade Media a convivencia entre xentes distintas desenvolveuse con bastante harmonía. Nenos xudeus xogaban sen problemas con nenos musulmáns ou con cristiáns nas cidades medievais hispanas; houbo visires -unha especie de xefes de goberno- nas cortes de taifas dos reinos musulmáns da Al-Andalus que foron xudeus, e mesmo cristiáns; o Cid foi "capitán xeral" do exército musulmán do reino de Zaragoza; os foros do século XII aplicábanse por igual a "xudeus, mouros e cristiáns"; en fin, a Idade Media neste país non foi como nola contaron os manipuladores da Historia.

Colixu: Ás veces, e sigo pecando de ignorante, case estou seguro, as detalladas referencias á época parécenme que lastran un pouco o texto. Considéraas tan necesarias?

José L. C. : Talvez, pero como historiador, ás veces, non me podo escapar da miña formación. E nesta cuestión dos detalles nas novelas, os gustos son moi variados. Hai lectores que prefiren imaxinar case todo, e a outros, en cambio, gústalles que lles detalles até como eran os broches dos cintos. Depende do lector.

Colixu: Recoñezo que o libro me fixo chorar, e que o final me encantou. Aínda sabendo que as posibilidades son limitadas (polo feito de cinguirse á historia) Barallou algún outro?

José L. C. : Non; cando escribo unha novela xa sei o que vou facer e como a vou a acabar. Antes de escribir unha soa liña xa teño decidido o final. Porque unha novela debe ser unha obra redonda: inicio, desenvolvemento e final. Si non é así, pode ser literatura, pero non será novela. En "Los tres amigos" o final non podía ser outro.

Colixu: Outro momento do libro que me gusta é o da rendición Foi realmente tan xusto o rei Alfonso I?

José L. C. : Alfonso I foi un rei "sui generis". Si, pactou capitulacions moi xenerosas cos vencidos e dotou a Aragón e a Castela -non esquezamos que tamén foi rei de Castela e exerceu como tal, aínda que boa parte da historiografía castelá obviouno- de foros e cartas poboas que contiñan unhas "liberdades" sen parangón na Europa feudal. Non cabe dúbida que Alfonso I sancionou as "leis" máis "progresistas" (e perdón por esta inadecuada definición para a época) de toda a Europa medieval.

Colixu: O relato é unha invitación á amizade, a ignorar relixións, razas etc. e mirarnos como o que todos somos, persoas, vostede cita a Aristóteles que di "Todos somos cidadáns do mundo" A quen lle regalaría o libro de poder este facerlle ver esa verdade?

José L. C. : Aos que gobernan tendo en conta só o seu propio interese, aos banqueiros desaprensivos, aos empresarios voraces, aos corruptos, aos violentos, aos racistas. Á xente de ben non lle fan falta os consellos do libro, porque saben ben o que deben facer.

Colixu: Xa non lle resto moito máis tempo, só tres preguntas máis. Cre que a literatura infantil debería redundar máis na historia?

José L. C. : Por suposto. A Historia é a memoria colectiva dos seres humanos e aos nenos hai que educalos na aprendizaxe da memoria común para que vaian aprendendo que somos o que somos porque fomos o que fomos.

Colixu: Que visión ten vostede da literatura infantil actual e pasada?

José L. C. : A actual é prolífica como nunca, pero algo falla porque os nenos len moito entre os 8 e os 12 anos, e en cambio deixan de ler desde os 14 en diante; iso quere dicir que estamos a facer boa literatura infantil, pero un mal traballo na formación de lectores futuros. Talvez falte incidir máis nunha progresión correcta nas etapas de formación dos mozos. Queda moito camiño por andar.

Colixu: Por último Podería recomendarnos un libro infantil?

José L. C. : Toti Martínez de Lezea ten varios contos estupendos. Fernando Lalana é un creador de historias para nenos magnífico. E sempre quedan os clásicos: Emilio Salgari, as aventuras dos Cinco, as historias de sempre.

Termino esta entrevista agradecendo a Jose Luís Corral seu tempo “Los tres amigos” fainos querer un futuro mellor, un futuro onde todos vivamos en paz. Está entrevista corrobora ese utópico sentimento de que calquera tempo futuro pode ser mellor e creo que hoxe me acompañase un sorriso.

As imaxes son propiedade e Copyrigth © de Blanca BK e editorial Aladrada por "Los tres amigos" y de Edhasa (http://www.edhasa.es) por "El salón dorado"

50 anos de Literatura infantil e xuvenil galega

2010-04-13T20:37:00.010+02:00

A exposición permite ver a evolución do xénero dentro da nosa comunidade

Na biblioteca Ánxel Casal de Santiago pódense ver os 22 paneis que forman a mostra Mundos das historias-Historias do mundo que, dende onte e até o próximo día 27, conmemorara o 50 aniversario da literatura infantil e xuvenil galega.

A mostra, organizada por Gálix co apoio da Consellería de Cultura. percorre a produción literaria da nosa terra dende a publicación de Memorias dun neno labrego até os nosos días. Segundo o director xeral de Promoción e Difusión da Cultura da Xunta de Galicia, o texto de Xosé Neira Vilas “é un clásico que xa anunciaba a riqueza que ía ter Galicia” no eido que nos ocupa.

Pola súa banda, Manuel Figueiras, presidente de Galix, subliñou que a produción literaria galega é "sólida e sen complexos" calificando a creación literaria galega como "produtos exportables"

A exposición percorrera as bibliotecas nodais de A Coruña, Lugo, Ourense, Pontevedra e Vigo.

Fonte: Conselleria de cultura da Xunta de Galicia (http://culturaeturismo.xunta.es)

III PREMIO COMPOSTELA PARA ALBÚNS ILUSTRADOS

2010-04-07T02:10:00.008+02:00

PEP BRUNO E MARIONA CABASSA GAÑAN O III PREMIO

INTERNACIONAL COMPOSTELA COA OBRA “LA FAMILIA C”

Raimon Juventeny con “ “Manual del buen paseante. Descripción en veinte puntos”, e Vanina Soledad Starkoff con “Bailar en las nubes” son os finalistas do certame

Fonte: Editorial Kalandraka (http://www.kalandraka.com/)

O texto de Pep Bruno “La Familia C”,ilustrado por Mariona Cabassa, é o que ven de gañar o III Premio Internacional Compostela de Álbum Ilustrado Organizado polo concello de Compostela e a editorial Kalandraka.

O texto Conta a historia dunha familia que adora o circo " e iso dálle color a súa vida" , dixo o autor, Pep Bruno. As ilustracións, realizadas con técnica mixta, destacan polo seu colorido e forza expresiva. O xurado definiu este álbum como “imaxinativo, orixinal e moderno”.

O autor -afincado en Guadalaxara- é narrador oral e escritor entre outras moitas cousas. Ten publicados varios álbums infantís e libros de contos para adultos. Gañou o IV Premio Internacional de Álbum Ilustrado Biblioteca Insular Cabildo de Gran Canaria.

A ilustradora tamén ten experiencia na publicación de

álbums para público infantil.

Estudou na Escola Massana de Barcelona e completou a súa formación académica en Francia. Recibiu o Premio da Asociación Profesional de Ilustradores de Cataluña en 2003 e 2009. Ademais, foi seleccionada en 2005 para participar na Feira do Libro Infantil e Xuvenil de Boloña.

O premio esta dotado con 12000 ademais da publicación do libro en galego, castelán, catalán, euskera e portugués. Os traballos do catalán Raimon Juventeny Corberó, “Manual del buen paseante. Descripción en veinte puntos”, e da arxentina Vanina Soledad Starkoff, “Bailar en las nubes”, son os outros finalistas do certame.

A avoa do nobelo Branco

2010-04-02T00:00:00.005+02:00

Primeiro unha declaración de intencións.

Este caderno non nace coa intención de sentar alicerces na literatura infantil e xuvenil... que é aspirar a moito para nós, e tampouco pretendemos facer unha selección das mellores obras, tan só queremos mostrar como son algúns dos libros infantís e xuvenís que lemos. Certo é que esta en mans de todos aumentar o numero de lectores infantís e xuvenís e esta nas mans dos editores afianzar a estes lectores con bos traballos. Se nosa labor serve tamén para iso, mellor que mellor, se non, agardamos que polo menos pasedes un bo intre e coñezades algúns bos libros. Grazas por pasar

E agora ó allo.

A meirande parte dos libros infantís teñen unha función “educadora” , diso non pode fuxir tampouco “A avoa do nobelo branco” pero do que si fuxe, é dos temas habituais. Pode parecer, nada máis abrilo, que é un libro que so pretende ensinarnos que a xente maior é xente á que temos que escoitar e respectar, pero vai máis aló, ou iso penso eu, ensínanos a seguilos querendo cando non están fisicamente, por que seu legado é todo o que puidemos escoitar deles.

É pois unha louvanza a oralidade, a sentarse arredor dunha cadeira de vimbio, dunha avoa co pelo branco coma un nobelo de la, e escoitar as mil historias que o tempo nos trae de mans dos nosos maiores para que, nós, no futuro, sexamos tamén portadores destas lembranzas herdadas, tal como amosa o remate do libro. O mellor é que o autor, Paco López, nárrao cunha gramática sinxela, facendo o texto cotián e accesible a cativos de menos idade que a inicialmente recomendada, incluso no intre final que, de narralo de outro xeito, podería ser chocante para os cativos. Estes, hanse de facer logo moitas preguntas que darán pé a seguir falando máis aló do remate do texto.

A avoa do libro é a avoa de todos e Krize (Kristina Sabaite, abaixo esta a súa entrevista) dálle vida nunha historia que quita ferro á morte, conseguindo amalgamar co seu traballo texto e imaxe. As súas texturas e a súa liña, moi persoal e atractiva, fan deste libro unha obra moi interesante e recomendable, ó menos que soltes bágoas con facilidade e non che interese facelo.

FICHA DE PUBLICACIÓN

A ABOA DO NOBELO BRANCO

AUTORIA------------ Paco López Barxas

ILUSTRACIÓN----- Kristina Sabaite

EDITORIAL--------- Baía edicións (http://www.baiaedicions.net/)

COLECCIÓN---------Xiz de cor

ANO DE EDICIÓN-2009

PAXINAS-------------32

A PARTIR DE-------6 anos

ISBN------------------- 978-84-92630-29-5

De avoas, nobelos e texturas da vida

Kristina é unha ilustradora sempre chea de sorpresas, como ven podedes ver no seu caderno (http://kristinasabaite.blogspot.com/) ou na súa tenda en "Etsy" (http://www.etsy.com/shop/krize) Tivo o seu berce en Kaunas, Lituania, non importa cando, o feito é que agora reside en Galiza onde da renda solta a súa arte.

A conversa empeza cun afectuoso saúdo, como merecen todas as boas amistades, e pasamos de falar de aboas a falar de cans, e de cans a Lituania, e, de Lituania, a literatura. O outro lado da pantalla entrevexo o sorriso de Krize.

Colixu: Por que empezaches a ilustrar?

Krize: Empecei porque ilustrar libros infantís sempre era o meu soño. Era o meu soño da infancia, cando pensaba na profesión máis guai do mundo - a resposta era "ilustrar libros infantís"; o que pasa que despois elixín profesións "serias", que non me serviron de nada e non me enchían e volvín dedicarme á ilustración.

Un monigote cun enorme sorriso corrobora o que eu pensara o comezar a falar

Colixu: Deduzo disto que xa na túa infancia gustábache ler. Tiña por aquel entón Lituania boa base en libros infantís?

krize: si, podo sentirme moi orgullosa tanto por moi boa calidade e variedade de libros infantís nacionais, que me formaron dalgunha maneira.

Colixu: A literatura de centro Europa sempre foi moi rica en matices, como a de Lea Goldberg, e os ilustradores moi persoais. Crees que o teu estilo se pode englobar nun estilo centroeuropeo ou é moito máis global?

Krize: Realmente, na miña época de nenez non había posibilidade de ler ou atopar libros doutros países, porque non era posible saír a outro país, as fronteiras estaban totalmente pechadas para calquera influencia posible. Así que soamente limitábase aos libros nacionais e ilustradores nacionais. Despois, cando xa se abriron as fronteiras e chegou internet, realmente puiden entender e abrirme a varios estilos de ilustración e varios modos de ver a ilustración. Tiven sorte de poder comparar a vella escola e a liberdade da nova. Non quero porme etiquetas, nin pertencer a ningún país en particular, creo que o meu estilo é o meu mundo de ver, de contar e de sentir, máis aló da posición xeográfica, residencia e outros factores. Quen sabe de que país veñen as musas, cando veñen..? :)

De novo un sorriso o que correspondo, esta enquisa dame a min que vai ter moitos emoticóns

Colixu: Si, é difícil de saber de onde proveñen as musas, pero, non as inflúe ninguén en concreto? ningún autor clásico?

krize: Eu creo, que no meu caso - non...Quizais a mestura de cousas e factores, a arte en xeral que respirei cada día grazas ao meu avó, que me levaba aos mesmos museos (que non habían moitos) cada día da semana, os libros que me prestaban na biblioteca...Non me quedaba cos nomes, pero posiblemente collía algunhas cousas que me gustaban e catalogábaas como "isto gústame" ou "iso non me gusta" e quizais así se formou o meu estilo propio.

Colixu: Moi fresco si permítesmo. Entrando xa noutras cousas...Como planificas un libro como o da " A avoa do novelo branco?

krize: moi fresco que significa?

Un sorriso virtual pola súa parte

krize: nunca e entendido esa expresión :))))))

Colixu: Ben, que é algo orixinal e novo...non se ven moitos autores que ilustren dunha maneira parecida.

Krize: ah...:) ...Respóndoche á seguinte pregunta.

Antes de todo leo o texto e penso sobre os personaxes. Como serían? Que aspecto terían? Moitas veces, si é posible sempre penso nalgúns personaxes de semellantes características que coñecín. No caso de " A avoa do nobelo branco" tíveno moi claro; a avoa era xusto como a miña! Destas avoas con pelo branco, simpáticas, as que fan punto, cóntanche historias bonitas e son capaces de parar o tempo. O protagonista da historia tivo unha pequena anécdota:

Non sei porque pero pensei que era un neno, así que debuxei un neno e cando mandei a primeira proba á editorial, dixéronme que era unha nena :D Mellor! Así que debuxei unha nena e tamén... metín un gato, como un fedello, protagonista silencioso da historia. Pois así, decidín os personaxes - xa só facía falta axudar a ilustrar a historia e transmitir as emocións escondidas nela.

enrólome demasiado?

Colixu: Non muller, para nada, ao contrario é un pracer lerche. Nótase que che encanta o que fas. As fotos das texturas, falas ti non si? Logras un efecto moi elegante, sobre todo coas puntillas.

Agora o emoticon fai un aceno de quitar a suor

krize: algunhas as fago eu, outras as tomo prestadas de bancos gratuítos de fotos. Encántanme as texturas, creo que enriquecen moito moito a ilustración.

Colixu: Estou de acordo, aínda así non tes medo a sobrecargar as imaxes? Non é o caso, que conste, pero non pásoche nunca?

Krize: Medo non teño...a ilustración dixital ten unha vantaxe moi boa, que podes desfacela ata que parézache que lograches o efecto que querías. Así vas probando , pondo e quitando até cando queiras.

Colixu: aínda que ás veces os monitores enganan un pouco, non?

Pero volvendo ao libro. conseguiches o que querías ou sentes que podería quedar mellor?

krize: Eu creo que nos pasa a todos: que despois cando pasa o tempo ocórreseche algo, que poderías pór. Algún detalle ou algunha idea nova, que as persoas sempre tendemos a perfeccionar todo.

Colixu: Non todas, non todas. Esquecíaseme, déixame facerche esta pregunta antes de que se me esqueza.

Agora estanse facendo cousas moi interesantes a nivel cultural ( e especialmente en literatura) en Lituania, non?

Krize: Eu creo que se están facendo cousas moi interesantes a nivel global. Cada vez os ilustradores atrévense máis, hai editoriais especializadas en libros orixinais e fóra do común. Hai moito cambio intercultural e iso permite ampliar as posibilidades e enriquecerse mutuamente. A ilustración xa non ten tantas regras nin fronteiras, nin límites e o lector tamén está máis aberto ás novidades.

Falando sobre literatura en Lituania, eu distinguiría unha editorial especial, que se chama "Nieko rimto" (trad. "Nada serio") que apostou por libros bastante innovadores, diferentes e especiais aos poucos formando o seu propio público e até converterse moi querida tanto polos nenos como polos seus pais. Destacaría ao ilustrador Kestutis Kasparavicius (podedes atopar os seus libros traducidos a español como "Cosas que a veces pasan" ou "El cuadro desaparecido") foi galardoado con varios premios internacionais de ilustración

Colixu: entre eles o da feira de Bolonia

Si, e os seus libros foron traducidos a 16 idiomas.Así que me alegro por eses logros de ilustradores dun país tan pequeniño e moitas veces descoñecido. (http://www.niekorimto.lt/lt/produktai/knygos/)

Colixu: Para rematar e non darche moito máis a lata....que libro ou para que editorial gustaríache ilustrar e , si fas o favor, recoméndanos un libro

krize: Para min é unha honra ser entrevistada..:)

Gustaríame publicar dous libros meus (co meu texto e as miñas ilustracións) - un xa acabado e outro en proceso. Así que me encantaría que algunha editorial os adopte e publíqueos.

Colixu: Editores, xa sabedes...

krize: E recomendaría..."Te regalo un cuento"( http://teregalouncuento.blogspot.com/), escrito por Jorge Gonzalvo e ilustrado por Cecilia Varela (editorial Lóguez), porque é un auténtico tesouro.

grazas An, por esta entrevista tan bonita...:)

Colixu: Aciu (grazas en lituano) aciu a ti por todo, foi un pracer falar contigo, como sempre. Agardo ansioso un libro da túa autoría.

a charla seguiu por outros camiños, é o que teñen as boas conversacións, custa deixalas, pero tanto para min como para ela fíxose tarde así que terminamos volvendo dar as grazas mutuamente e, como non, con moitos emoticóns de sorriso

As imaxes forón cedidas por a autora e son Copyrigth © de Kristina Sabaite e Baía edicións